Zanzibar.
Wie droomt er nu niet van hagelwitte stranden, ontelbare palmbomen, een kristalheldere turquoise zee en een ‘private house’ on the beach?! Bofkonten zijn we, als we na een jaar van heel hard werken onze koffers pakken, terwijl de koude en natte herfst bij ons al is begonnen en we op reis gaan naar het warme, zonnige Zanzibar. Met koffers vol samples van Hot Lava en bikini’s gaan we foto’s maken van de zomercollectie 2025! De voorbereidingen waren op z’n zachts gezegd een toestand, maar we kunnen niet wachten het fluweelzachte zand tussen onze tenen te voelen en weg te dromen bij de Afrikaanse zons op en ondergangen. Zanzibar, here we come!

Vamos
Hoewel we ons uiterste best gedaan hebben om ruim van te voren alles op orde te hebben gaat ’t toch weer mis. Na veel gedoe met een nieuwe reisverzekering die net een week verplicht is via de rijksoverheid van Tanzania, visums die we een paar uur voor vertrek krijgen (na 1,5 maand ermee bezig te zijn geweest) plukken ze me rond 22.00 uur uit een bomvol Boca Grande, fixen we de laatste dingen en doen een klein dutje, 3.00 uur gaat de wekker en begint ons avontuur middenin de nacht als pap ons naar Düsseldorf brengt. Ondanks alle hectiek zijn we er meer dan klaar voor. There we go… met KLM (Air France) vliegen we in no time naar Parijs waar over moeten stappen voor de 9 uur durende vlucht naar Zanzibar. Geen croissantje of baquette als ontbijt maar een half kopje lauwe thee met een koekje van 3×3 cm. Bon appetit!

Fasten your seatbels
In Parijs worden we op een overweldigende manier door een bloedchagerijnige groundstewardes gevraagd onze handbagage in te leveren. Nou mooi niet. Alles wat kostbaar is zit daarin en onze grootste angst is dat we onze koffers kwijtraken en zodoende alles wat we nodig hebben om te shooten kwijt zullen raken. Heel rustig en beleefd leggen we dit uit maar ze snauwt en tiert heel hard dat ze de piloot gaat bellen en het haar niet boeit dat er een ‘delay’ komt door ons!! Bonjour madame, doe ff normaal, est-tu devenu fou?…is ze gek geworden?! Iedereen mag de handbagage meenemen behalve wij (terwijl we dit goed geregeld hadden van te voren!) maar we kunnen geen kant op. Er komen labels aan onze koffers en balen,. We lopen naar buiten naar de trap van het vliegtuig, zien we ‘per ongeluk’ de man niet naast de trap van het vliegtuig die onze handbagage over moet nemen en wandelen we met een rood hoofd (alsof we soort van misdadigers zijn) mèt handbagage het vliegtuig in. Whahaaa, hilarisch. Plaats genoeg, alle opbergruimtes zijn gewoon leeg. Don’t mess with team Kyono mademoiselle!

Hocus Pocus
Het is een lange vlucht, dus ik bedenk me dat ik 3 of 4 Harrie Potter-films achter elkaar ga kijken maar het loopt ’n tikkie anders. ‘Ozze Harrie’ tovert me blijkbaar al voordat ik op ‘play’ gedrukt heb voor de 1e film in een diepe slaap en daar zit mam dan, klem tussen het raam en mij. Ik begeef me rechtop slapend letterlijk en figuurlijk in de zevende hemel. Héérlijk (sorry mam). In mijn slaap bestel ik, zo hoor ik later, pasta… mompel wat… en slaap met het eten voor mijn neus gewoon verder haha. Zes, bijna zeven uur later word ik wakker en landen we in het pikkedonker op het kleine eilandje Zanzibar. Whoehoeee heerlijk! Hoe moeilijk het thuis was om alle benodigde formulieren op tijd binnen te hebben, hoe makkelijk lopen we nu door alles heen.

Crazy monday
Alles is hier prima geregeld. Er staan lange rijen mensen bij de reisverzekering en ook bij de visums, maar wij kunnen zo door. Onze koffers (er is maar 1 bagageband) staan klaar en de chauffeur staat keurig met een bordje ‘Jessy’ op ons te wachten. Jambóóó, welcome op Zanzibar! Na een lange hobbelige rit komen we in het pikkedonker aan bij Coral Rocks. Het is crazy monday, er is een soort van full moon party, live muziek en er wordt gedanst… African vibes to the fullest. wat een sfeer. Honger dat ik heb…behalve het ontbijt van 3×3 cm. de hele dag niets gegeten dus zin in wat lekkers. Ik bestel chickenwings en dan komen we er al snel achter dat er op Zanzibar chickenwings bestaan zonder chicken. Karibu, welcome op Zanzibar! Lala salama (welterusten).

Jambóóó
Het prachtige Coral Rocks ligt, zoals het woord al zegt, op een oude koraalrots met uitzicht over de Indische Oceaan. Ons huisje ligt pal aan ’t strand, als we wakker worden weten we niet wat we zien en plekjes om te shooten zien we everywhere.

Jambiani Beach
We ontbijten met onze blote voeten in het warme zand en vragen ons af waar iedereen is ? We komen, over de hele dag gezien, niet meer dan 5 mensen tegen. Zitten we in soort van laagseizoen of zijn de gasten hier allemaal op stap? Het maakt niet uit want we genieten van alles om ons heen op ons privestrand.

Pretty in peach.
Jambiani heeft een schitterend parelwit zandstrand. en de breedste lagoon van het gehele eiland, wauw! We shooten de eerste foto’s en dwalen uren langs het strand. Ons huisje ligt pal aan het strand, via een privétrapje lopen we zo het strand op en bij vloed… kunnen we vanaf het trapje in zee duiken.

Paradise
We kunnen bij eb over het water lopen. Er ontstaan prachtige zandbanken en we wandelen uren door het water zonder iemand te zien. Bij terugkomst zien we er uit als een kreeft, want goed insmeren, tja daar hadden we nog niet echt goed over nagedacht. We proeven onze eerste ‘Pina Colada’ die eigenlijk helemaal niet lekker is maar heej, ‘no pasa nada’ in paradise! We staren uren naar de óh zo blauwe Indische Oceaan, zoeken de meest mooie schelpjes en dromen weg onder een dikke palmboom op ’t warme, hagelwitte strand.

50 shades of blue
Kleine aapjes verstoppen zich in de schaduw, kids spelen in de warme natuurlijke hottubs in zee, de oude vissersbootjes komen op het zand te liggen en de vrouwen verzamelen zeewier. We kijken onze ogen uit. We zijn het erover eens, qua kleur is niets mooier dan deze 50 shades of blue. Het is 32 graden, een zacht briesje maakt het heel aangenaam en zelfs in de nacht blijft het 26 graden. Lucky us!

Love the sunrise,,,
Lang leve onze ‘Starfishes’, in ’t lang in ’t kort, met of zonder mouw. We zijn fan van de komende nieuwe Collectie en van deze vrolijke zomerse kleurtjes. We ontdekken een leuk plekje… en shooten maar:)

Hakuna matata
Als ontbijt krijgen we een groen drankje en een groene tostie. Hoe spannend is dat. Geen idee wat we proeven. Er komt een gekko op bezoek en we horen rare geluiden. Zouden het oranje franje-aapjes zijn? Toch wel een gek idee dat deze aapjes alleen op dit piepkleine eilandje leven en nergens anders ter wereld. Waar zouden ze zitten?

Sweet little paradise
Iedere morgen wakker worden met een uitzicht als dit is zo waanzinnig mooi dat we er geen woorden voor hebben. We vertoeven uren langs en in het water en zien gedurende de dag vanwege het enorme verschil met eb en vloed de zee steeds veranderen. We zoeken schelpjes, maken nog wat foto’s voor Kyono en hebben the time our lives.

Pole Pole
We voelen ons enorme bofkonten. Het is niet normaal mooi hier, we willen eigenlijk het hele eiland rond maar waarom op avontuur gaan als het hier al zo prachtig is en er zoveel te ontdekken valt. Het feit dat we ons alleen op de wereld voelen in dit kleine paradijsje voelt heerlijk. We hebben de rust even nodig, even niets moeten en dat shooten ja, dat voelt niet als werk… Waar is iedereen toch? We zien de hele dag niemand. We moeten er om lachen, alleen op een eiland, ons private beach en ons prive huisje on the beach! We love it!

Ai
Ja zoals jullie zien, ’n tikkie vebrand, maar ’t is zoals ’t is…geen AI voor ons, het hoeft niet perfect, gewoon zo zoals ’t is.

Boutique Kyono
De meisjes uit de boetiek staren ons aan, dat willen ze hier ook wel verkopen. Hoe dan? Haha, ja in gedachten hoor ik mezelf zeggen… Jessy denk groot, ik kan al openen op de Malediven, in Bali, Mexico, Griekenland en nu ook op Zanzibar.  Maar nee hoor. Helemaal happy met ons restaurant en kleine boetiekje in Eindhoven. We verzenden via onze website door heel Europa en zelfs USA. Trots!

Thomas & friends
We lopen als het eb is heel ver de zee in om te gaan shooten bij de oude vissersbootjes. Er is helemaal niemand, we denken zo klaar te zijn maar dan komen van ver twee Masai aangelopen, ze stellen zich voor en komen gezellig bij me op het gammele bootje zitten.

Mission impossible
Ze stellen zich voor en zijn blijkbaar vastbesloten om te blijven en begrijpen niet wat we aan ’t doen zijn. Work? Hoe dan? Ze gaan niet meer weg en het wordt vloed, de dhow waar we op zitten begint te dobberen, daar gaat onze shoot. Samen lopen we met de Masai door het stijgende water terug naar het strand. Daar heeft onze vriend Thomas zijn matties verzamelt (hoe dan?) en er staat een enorme groep Masai pal voor ons huisje on the beach.

Wil you mary me?
Een van de jongens komt naar me toe, hij heeft lange dreads met kralen, spierwitte tanden en de knapperd kan zo door voor de broer van Johnny Depp. Hij vraagt mijn naam en binnen een minuut vraagt ie of ik met ‘m wil trouwen. Kijk zo doe je dat in Afrika! Haha. Een wedding on the beach klinkt heel verleidelijk. We liggen dubbel als ik zeg dat ik al een vriend heb, maar dat is helemaal geen probleem zegt hij op ’n leuke manier… gewoon één hier en één thuis. Wat hebben we een schik. Hoofdschuddend lopen we naar ons huisje. De Masai gaan niet meer weg en s’morgens om 6.00 uur als ik even naar buiten loop, zijn ze er weer om de toekomstige bruid te spreken. Wel guys.. dat feestje zit er toch echt niet in hoor.

Verder naar Nungwi
We nemen afscheid van Coral Rocks, wisselen dollars in voor shilling en krijgen in de gaten dat ze ons bij de receptie proberen te flessen. Ik laat de wisselkoers zien en dat wordt niet in dank aangenomen. We hebben binnenpret maar vertrouwen daarna niemand meer, we willen langs ’t Jozani Forest maar besluiten rechtstreeks naar Nungwi te gaan. Alles wat we hebben achterlaten in het busje voelt niet echt oké. Achteraf zal blijken dat dit heel normaal is hier maar toch…

Miljoenenjacht
Wat een wereld van verschil met thuis. Het is ‘stik druk’ bij Boca en pap en mijn broer Robin zijn op weg naar Amsterdam voor de opnames van ‘Miljoenenjacht’, ze hebben een date met Linda de Mol. Vak Meerlo komt zowaar op tv, ze hebben een super leuke dag, gaan helaas niet met 1 miljoen naar huis, maar wel met een professionele keukenmachine. Haha.

Kei harde realiteit
Onderweg realiseren we dat hier dat de luxe bij de hotels en resorts een schil contrast zijn met de armoede op het eiland. We weten het maar schrikken ervan. De huisjes bestaan uit wat opgestapelde stenen, palen en wat golfplaten, verder zien we niets, veel plekken zonder stroom en slapen op een bed van bladeren is heel normaal.
Het voelt allemaal zo dubbel maar wat heeft een mens nodig om gelukkig te zijn? We zien alleen maar vrolijke mensen, wat zijn de mensen hier puur, lief en vriendelijk.

Safaya
Het is een ‘bumpy ride’ de reis van Coral Rocks naar Safaya en na 1,5 uur hobbelen, gedeeltelijk over onverharde wegen, belanden we op ons nieuwe plekje. Speechless zijn we als we onze enorme villa te zien krijgen pal aan het parelwitte strand van Nungwi Beach. We hebben een eigen pool en bubbelbad en alle villa’s liggen aan een ongerept wit zandstrand, met een prachtig uitzicht op het kristalheldere turquoise water van de Indische Oceaan. Wederom hebben we niets te wensen over. De enorme bougainvilles maken het sprookje compleet.

Bofkonten
Wij zijn blij met het warme zachte zand onder onze voeten. We zijn blij als we de zon in de zee zien zakken of als we wegdromen in een hangmat onder een dikke palmboom. We zijn blij met het zien van de schommels op het strand en de prachtige bougainvilles.

Pole Pole
Dit overtreft alles. We mogen drie daagjes verblijven in een enorme villa met alles erop en eraan. Verse kokosnoten, bloemen op ons bed en een enorme schaal met fruit. Van een private pool met bubbels, ligbedden, zitzakken, badjassen en pantoffels tot een strijkplank, scrabble, boeken en spelletjes, ‘just name it’, ’t is er.

Vamos a la playa
Wauw, het warme zachte, poederachtige witte zand van Nungwi Beach voelt aan als fluweel. De zon werpt een gouden gloed op het kristalheldere turquoise water en we krijgen zin in een frisse duik. Het lijkt wel een een ansichtkaart. Is this real?

Breakfast on the beach, lunch at the rocks, dinner under te stars. 

Tsamina mina zangalewa
Waka Waka (this time for Africa) van Shakira galmt over het strand en iedereen doet mee. Vanaf nu zullen we altijd aan deze plek denken als we dit liedje horen. The feel proud & happy song of the people of Afrika.

Hakuna matata
Waren we in Jambiana helemaal alleen in het paradijs en op de stranden, hier in Nungwi bruist het van ’t leven op het strand. Masai die vanalles proberen te verkopen, hun shops laten zien (lees: tafeltje met een paar schelpjes) kids die op het strand voetballen en deze jonge acrobaten die over meer talent beschikken dan ze zelf beseffen. Geen regels hier van wat wel en niet mag of moet.. er wordt geleefd. Het leven is nog zo puur hier. Er heerst een heerlijke vibe, we genieten van ’t zien van de piepkleine restaurantjes met een paar tafeltjes op het strand. Er wordt gedanst en gezongen, de zon gaat langzaam onder en we bedenken, life is so much better @ the beach. Thank you for that. Hakuna matata!

Lekker schommelen
Nee, shooten lukt voor geen meter hier want binnen 2 seconden staat er uit ’t niets wel iemand die iets wil verkopen, ons mee wil nemen het water op of een excursie aan wil bieden, wat we ook zeggen of doen, ze blijven!

Nungwi beach
We lopen vanuit ons huisje zo Nungwi Beach op. Water komt uit een grote schelp als we willen douchen, hoe leuk is dat. So much to see, so much fun.

Happiness
De kids hebben niets hier maar zijn happy. Ze voetballen, rollen met een oude autoband langs ’t strand, zingen en spelen in zee, zoeken schelpjes en spelen verstoppertje in de mangrove.

Lekker eten bij ‘mama’.
Grappig is dat overdag het strand leeg is en in de avond ontstaan er piepkleine restaurantjes met maar een paar tafeltjes op het strand. Hoe leuk is dat. Op het menu datgene wat ze die dag gevangen hebben. Wat hadden we dat leuk gevonden, maar ons diner zit bij de prijs in dus laten we ons lekker verwennen bij Safaya waar het buffet uitgesteld staat op een prachtige sloep.

Dinner on the beach
Voor 250 dollar kunnen we een hapje doen op ’t strand. Koopje! Dan maken ze in een enorme kuil een zitje van zand, kussens, lampjes, bloemetjes…dinner @ see terwijl de zon in zee zakt. Hoe romantisch. Drie meter verder also dinner on the beach, bij een ‘big mama’ die heerlijk staat te koken op het strand voor 2,5 dollar. Welcome in Afrika. We gaan lekker shooten en als we daarna terug naar het strand lopen om nog wat foto’s te maken zakt mam in een enorm gat ruim een meter naar beneden op de plek waar blijkbaar eerder gedineerd is. Haha.

Pretty in dusty pink
We shooten de prachtige nieuwe jurken en voelen ons super happy, zittend onder een dikke bougainville.

Goodbye Safaya
Ons laatste dagje Safaya vliegt voorbij. De chefkok waar we elke dag een praatje mee gemaakt hebben, wil graag het adres van Boca want dat is zijn droom, ooit naar Nederland toe. Met een glimlach geven we het nummer en wat zouden we deze man het gunnen dat zijn droom om te reizen uitkomt. Hij wil de wereld zien en Tim zijn gerechten komen proeven. Op het moment dat we afscheid nemen valt de regen met bakken naar beneden. De sky is crying because you’re leaving zegt hij met een sip gezicht. We moeten erom lachen.

Funny
We zetten de koffers klaar, de regen heeft inmiddels weer plaats gemaakt voor de zon en dan zien we iemand met een enorm regenpak met lieslaarzen in ons zwembad staan met een visnet om een paar blaadjes op te vissen. We komen niet meer bij. Het is geen gezicht, die enorme lieslaarzen, de cape en de regenmuts terwijl de zon schijnt, er geen druppel meer valt en het 30 graden is. Ja hadden we hier maar een foto van.

Van Nungwi naar Baladin
Een enorme Masai van 2 meter loopt met me mee als ik snel nog wat foto’s op het strand wil maken, ik voel me een kabouter zo naast hem. Hij kletst honderd uit en vraagt dan ineens.. are you afraid of me? Should I”? vraag ik no, no no zegt hij… ik zeg, are you afraid of me? Hij komt niet meer bij. Giegelend lopen we samen verder over het strand, van foto’s maken komt niks meer. We nemen afscheid van Safaya. Op naar Baladin…vanuit de auto knippen we wat foto’s.

Baladin
Van het uiterste noorden gaan we terug naar de oostkust, een stuk hoger dan waar we verbleven op Coral Rocks. Baladin Zanzibar Beach lig in Michamvi, direct aan de Indische Oceaan en aan een privéstrand. This is heaven! Bij binnenkomst zien we een oogverblindende infinity pool met bar, schommelbedden, ligstoelen, hangstoelen, een gaaf restaurant op het strand en een gestrande boot. Dit kleine, charmante boetiekhotel heeft slechts 8 bungalows en 4 kamers. Waren we al verliefd toen we boekten, in werkelijkheid is het zo waanzinnig mooi, we hebben er geen woorden voor! Our sweet little paradise for 6 days.

Hakuna Matata
De eigenaresse verwelkomt ons we krijgen een welkomstdrankje en ze laat ons op blote voeten het terrein zien. Onze bungalow is top! 4 slaapplekken maar liefst we kiepen snel alles neer en gaan de boel verkennen.

Happy moments
Als twee ‘blije eikes’ strienzen we langs het strand de hele kustlijn af. En ook hier vragen we ons af… waar is iedereen? De 8 bungalows zitten wel vol maar er is niemand te zien. Oh was het thuisfront maar hier… dit moet je toch echt zelf zien wil je geloven hoe magisch mooi het hier overal is.

Kyono-time
We bestuderen het grote verschil van eb en vloed, de stand van de zon (we willen geen hard licht) en timen om te gaan shooten. Daarna alle bikini’s mee naar het strand en shooten maar. Dat gaat helaas niet helemaal goed, vanwege de felle zon zien niet goed dat de instelling niet goed staat, de mooiste zijn overbelicht, ‘das sund wah’!

Smile
Gezellig hoor…en de kids die doen gewoon mee.

Black or gold?
Jammer dat de witte bikini’s met schelpjes nog in de maak zijn. We kunnen nu al niet kiezen welke we het mooiste vinden. De enorme hoed zorgt ervoor dat mam ziet wat ze knipt, toch niet voor niets meegenomen, dat enorme gekke ding.

Beachbar
Nee, geen’ happy hour’ hier, maar ‘happy day’. Het feit dat er een lege prachtige beachbar is in de infinitypool is wel een ding waar we verandering in willen brengen. Waar is Marko? Voor diegene die dit niet snappen. Marko is onze Griekse barman bij Boca Grande die de lekkerste cocktails maakt die je maar kunt bedenken en ja…natuurlijk kunnen wij ze ook maken dus waarom die lege bar? In gedachten shaken dan maar… 1 Pina Colada en 1 Pornstar Martini por favor! Jamas Marko, stin ygia mas! Boca Crew, we miss you:)

Happy places, happy faces
We zien veel oude krantartikelen hangen van eigenaresse Nicole. Ze blijkt in Duitsland een glansrijke televisiecarierre gehad te hebben als producent en regiseur bij programma’s als o.a expeditie Robinson. Ze reisde de wereld over en is nu manager van Baladin. We kunnen het goed met elkaar vinden en bewonderen haar droomhuis pal aan het strand langs Baladin.

Paradise 2.0!
We genieten intens. We kunnen hier zo een boetiekje beginnen. Nicole ziet het helemaal zitten maar heej, hoe krijgen we alles hier? Hakuna matata, maar dan valt de stroom uit. Who cares zou je denken maar al gauw komen we in de problemen want om 18.00 uur is het hartstikke donker en zien we helemaal niets meer.

Lala salama
In het pikkedonker eten we een hapje in het restaurant met een paar kaarsjes aan. De kok pruttelt op een gaspitje met een kaarsje naast hem. Verder zijn er nergens kaarsjes of zaklampen, er is niets. Met een zielig lampje van onze mobile vinden we de weg terug naar ons huisje maar we kunnen niet douchen, niets meer opladen en aangezien we ook de airco missen, is het ’s nachts warm en plakkerig. De generator die ’t euvel op moet vangen brandt door. Lala Salama (welterusten).

Jambóóó
Beetje brak staan we op, amper wat geslapen, douchen gaat niet, we plakken maar zodra we de prachtige zee weer zien voelen we ons intens gelukkig.
Volgens eigenaresse Nicole ligt het beroemde Rock restaurant om de hoek. Haha, we wisten dat we dichtbij waren maar zo dichtbij, vanuit Baladin zien we het gewoon liggen. We wandelen heerlijk langs het strand, de kids spelen in het aangespoelde zeewier. So much fun, so much to see, so much to do.

The Rock
Vanuit Baladin zien we het piepkleine restaurantje in de zee liggen en met de gedachte even te gaan neuzen en een nieuwe jurk te gaan shooten lopen we richting the Rock. We denken dat het super druk zal zijn vanwege alle uitstapjes die aangeboden worden op het eiland naar het restaurant toe maar we zien maar een enkele toerist en staan daarna alleen op het verlaten strand. Het is vloed dus het restaurant is omringt door water! Wat gaaf! Met een bootje kunnen we erheen.

Wat een plek!
Restaurant ‘The Rock’ is echt uniek, het ligt idyllisch op een rots voor de kust van het eiland vlakbij Baladin. We kunnen er lunchen en dineren. Dachten we thuis dat dit een AI plaatje was, nu staan we op deze gave plek en zien we dat het helemaal echt is.

Funn with the Masai
We bewonderen het restaurant dat nu het vloed is ver in zee ligt. Wat een gave plek is dit! Terwijl we aan het denken zijn hoe en waar we even willen shooten komt uit ’t niets een groep Masai. Voordat we er erg in hebben wordt er gedanst en gezongen.

Jump & dance jameela
De Masai beginnen met geluiden die overgaan in zingen. Prachtig! In een kring staan de Masai om me heen en af en toe springen ze hoog de lucht in. Dance jameela (mooi meisje), dance! You jameela… JUMP!

Simba dance!
Just dancing, smiling & laughing…what do we need more? De Masai noemen me ‘jameela’ en ‘Simba’ vanwege mijn haren, haha we komen niet meer bij.
Dance Simba, dance!

Asante Sana
Hilarisch, mam staat op haar blote voeten tussen de zeewier met die enorme belachelijke hoed op, maar die er wel voor zorgt dat ze pal in de zon met amper wat op het schermpje te zien, snel een filmpje kan schieten van dit hele gebeuren. Ik spring en dans er met de Masai vrolijk op los, wat een feest. Dat de mobile het nog net doet (omdat we niet meer kunnen laden) is een kostbaar iets. Lucky us.

Precious moments
Nog steeds geen enkele toerist te zien, waar kwamen die Masai nou in een keer allemaal vandaan? Zo hebben we op z’n Limburgs gezegd ‘schonne schik’ met de Masai. Zingen, dansen en so much fun on the beach. Pas later beseffen we hoe uniek dit samenzijn was. Asante Masai, asante sana!!!

Paradise 2.0
Hier zouden we voor altijd willen wonen. Maar hoe vaak heb ik dit in een album geschreven in het verslag van een mooie reis. De rust, de warmte en het staren naar de golven en de waanzinnig mooie, azuurblauwe Indische oceaan makes us feel so happy. Lastig dat de stroom blijft uitvallen. Luxe probleem zou je denken maar bijna 3 dagen is ’n dingetje. Welcome in Africa. Niet douchen (we duiken de zee wel in) geen warm water, geen mobile of accu’s opladen en bovenal, na 18.00 uur als het pikkedonker is de hele nacht geen licht en geen airco.

Unexpected visitors
Terwijl we liggen te slapen wordt er middenin de nacht hard op onze deur gebonst. We schrikken er zo van dat we niet naar buiten durven om te kijken wat er is. We kunnen niet meer slapen, dan horen we vlak bij ons oor geknaag …nee geen coati zoals vorig jaar in Mexico dit keer in bed maar blijkbaar zit er een klein vriendje te knagen in de palen van ons bed.

 Another day in paradise
En dan hebben we weer stroom, we laden alles op, en nemen een lekkere warme douche. We beseffen dat de dagen veel te snel voorbij gaan en bedenken wat we nog allemaal zouden willen doen. Dat blijkt veel te veel te zijn, maar het water op met een traditionele dhow dat lijkt ons wel wat. We vragen het Nicole.

Ook willen we naar Mtende beach, oranje franje aapjes spotten, reuzenschildpadden zien, zwemmen in een cenote grot net als in Mexico en joekels van zeesterren zoeken hier vlakbij.

Pluk de dag
We willen veel te veel, maar we genieten en dat is het allerbelangrijkste. We plukken de dag en shooten in paradise gaat als een tierelier, de verkoop van de zijden topjes ook. Binnen een half uur is online alles uitverkocht.

Wegdromen in ’n dhow
‘Twende’ (daar gaan we), met een traditionele Dhow Sailboat varen we de zonsondergang tegemoet. Wat een ervaring. We zijn ruim 2 uur op het water en zien de zon langzaam zakken in de prachtige Indische Oceaan. De smalle dhow glijdt over het water en we komen ogen tekort. De kustlijn is prachtig, we zien in het ó zo heldere water allerlei vissen zwemmen, we scheppen ze met onze handen er bijna zo uit.

De mangroves verkennen
Het is eb en we lopen over fluweel zacht zand op blote voeten door de mangroves. Het is magisch mooi. De knul van de boot verteld honderd uit. Hij zegt trots dat er verschillende soorten mangroves zijn, dat hier wel 7 soorten mango ’s groeien en dat deze bijzondere plek episch is en ooit compleet opgeslokt gaat worden door de zee omdat de waterspiegel blijft stijgen. De schaduwen van de ondergaande zon maken het een soort van mysterieuze wandeling. Het landschap met alle dode witte boomstronken zou niet misstaan in een film van Lord of the rings. En ja ’t zand is zo zacht, het lijkt wel poeder.

Sunset in Michiami
Rond 16.00 uur begint onze sunset-cruise reis en zien we langzaam de zon in de Indische oceaan zakken. Het water schittert in het zonlicht en het is echt magisch.
Varen in een traditionele dhow-boot is een ervaring op zich, de zonsondergang maakt ons geluksmoment helemaal compleet. Het is nog steeds 28 graden, heerlijk!

Kae Funk Sunset Beach Bar & Mangrove Bar
Bij de Kae Funk Beach Bar is ’t hot & happening, de muziek knalt uit de boksen, het is er super druk en er wordt gedanst op ’t strand. We kunnen mee feesten of ’n stukje verder naar de Mangrove bar gaan. We kiezen voor ’t laatste. Magisch! Wat een prachtplek, we kunnen dineren op een vlot drijvend in het water met een groot hart van hout maar we blijven rondom het strand en de Mangrovebar is onbeschrijfelijk mooi. We genieten van een overheerlijke cocktail en zien zachtjes de zon verder zakken in de Indische Oceaan. Daarna halen ze ons op en zetten ze ons weer keurig af bij Baladin. Al met al een magische ervaring!

Dance again jameela
Heerlijk geslapen  en wandelen in alle vroegte samen het strand op. We zijn helemaal alleen…. tenminste dat denken we. Dan zien we de jongens die onze armbanden voor Boca gemaakt hebben en wordt er gelachen, gezongen en weer gedanst. Ik krijg een kettinkje. Wat lief! Omdat een van de jongens mijn  ketting zo mooi vindt geef ik die aan hem. Hij weet niet wat ‘m overkomt. Be the reason someone is smiling today! Thanks Simba! Asante sana!

Karibuni
Wederom staren ze naar mijn blanke huid en blonde haren en noemen me net zoals de andere Masai bij the Rock ‘Simba with the golden hair’. Haha, we moeten er zo om lachen maar we snappen het wel. Ik ben precies in alles het tegenovergestelde als de Masai.

Dance Simba, dance!

Kids of Zanzibar
Het shooten gaat lekker en de kids vinden het prachtig. Ze spelen met schelpjes op het strand en kijken nieuwgierig wat we aan het doen zijn. Ik besluit een bord vol lekkers te halen en wat kleingeld te verdelen onder het kleine groepje kids die gezellig mee aan t shooten zijn. Lief bedacht maar het loopt een tikke anders dan verwacht…uit ’t niets duiken er zoveel kids op dat alles in het zand beland. We schrikken ervan… al het gesneden fruit wat in het mulle zand beland wordt direct opgegeten. Er wordt zeker niet gedeeld, hoeveel honger hebben deze kids. We voelen ons zo machteloos. Het shooten moet door en de kids blijven bij ons, zingend op de rand van een dhow.

Vamos a la playa
Niks kan ons meer happy maken dan een dagje strand en schelpjes zoeken. We vinden de meest mooie schelpjes die in een sok mee naar huis gaan als souvenir. Good memories 4- ever!

Last day in paradise
De tijd viegt voorbij. Op de allerlaatste dag hebben we nog zoveel plannen maar helaas ik voel me ziek en heb koorts. Dan komt Nicole zo uit ’t niets met een fotograaf met een joekel van een camera en een drone op de proppen. Of ik wil shooten in een glazen kano voor haar website. Ja heey dat is prachtig natuurlijk, (ik zie de meest geweldige foto’s voor me in die kano) wat een leuk idee. We wachten een paar uurtjes in de hoop dat het wat bijtrekt maar we moeten richting het vliegveld. Balen! Konden we nog maar een dagje langer blijven. Onze koffers staan al klaar, we have to go!

Slenteren door Stonetown
Nou daar gaat ie dan, op naar het vliegveld. Nicole regelt vervoer en ook dat we Stonetown nog even in kunnen en onze koffers in de auto blijven (help) we moeten haar maar vertrouwen en duiken het drukke Stonetown in om snel nog wat souvenirs te scoren en vallen van de ene in de andere verbazing. Het verkeer is een grote chaos, zonder piki piki (motor) kun je hier eigenlijk geen kant op.

Happy places, happy faces
We staan een uur vast in de drukte voor Stonetown. Als we aankomen blijkt het markt te zijn. Wat een menigte, het is zo overweldigend dat ik totaal geen foto’s maak, er gebeurd zoveel en het voelt op een of andere manier niet goed om hier als paparazzi rond te lopen. We vinden leuke handgemaakte souvenirs voor thuis, komen langs het Freddy Mercuri Museum maar bang dat we onze vlucht missen, gaan we niet naar binnen. Zonde we komen tijd tekort. But, Africa to the fullest hier. Happy places, happy faces! De kleuren, geuren en Afrikaanse vibe nemen we in gedachten mee naar huis. De verdere rit naar het vliegtuig gaat sneller dan verwacht. Wat een avontuur was dit.

Kwaheri (tot ziens).
We nemen afscheid van amazing Africa, en dan volgt de lange weg terug naar huis. Bijna thuis, moeten we in Amsterdam overstappen naar Düsseldorf, echt handig is het allemaal niet maar wat was het GEWELDIG! Met een dankbaar gevoel kijken we terug op een fantastische reis naar het eiland Zanzibar. De zingende en dansende Masai, de zonsondergangen, ons huisje on the beach, het parelwitte strand en de kraakheldere blauwe Indische oceaan… geen woorden voor. Deze reis gaan we nooit meer vergeten!  Asante sana for those great memories!